குவலயமயமாதலும் ஈழ இலக்கியமும் - தமிழவன்

இன்றைக்கு ஈழச்சிக்கல் சார்ந்த தமிழ்மக்களின் துயரம் எல்லையில்லாமல் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. ஏதும் செய்யமுடியாதபடி கட்சிகளாகப் பிரிந்திருக்கிற இந்தியத்தமிழர்கள் ஒற்றுமையாகப் போராடச் சக்தியற்றவர்கள் என்பது விளங்குகிறது. தமிழ்-நிலைப்பாடு என்பது சக்திமிக்க தமிழர்களின் அடையாளம். இது மெதுமெதுவாக பலவீனப்பட்டுக் கொண்டே போகிறது. பெரியாரிடமிருந்து அண்ணாதுரை தலைமையில் உருவான திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் என்ற தமிழ்-நிலைப்பாட்டுக் கட்சி மெதுமெதுவாக ஒரு சாதாரண அரசியல் கட்சியாக மாறுகிறது. ஈழச்சிக்கலில் அக்கட்சியின் குணநலன்கள் வெகுவாக மாறியுள்ளது தெரிகிறது. அக்கட்சியின் அடுத்த தலைமுறை வரும்போது முற்றிலும் அக்கட்சி மாறிவிடும். ஆனால் அகில உலக தமிழ்-நிலைப்பாடு திராவிடக்கட்சிகளுக்கப்பால் மேற்கு நாடுகளில் வாழும் தமிழர்களால் முன்னெடுக்கப்படும். ஈழத்தமிழர்கள் அதன் முன்னணியில் நிற்பார்கள்.

இதில் கலாச்சார நிலைப்பாடு முக்கியமானதாகும். அப்போது ஈழம் மற்றும் தமிழக மக்களின் மனம், கற்பனைகள், கலைகள், ஞாபகங்கள் வரலாறுகள், பழக்க வழக்கங்கள், மண்ணோடுள்ள உறவுகள் முக்கியமானவையாகும். தேச எல்லைகளுக்கப்பால் நிறுவனங்கள் தோன்றும். தோன்ற வேண்டும்.

இனி என்றும் தமிழர்களுக்கென்று ஒரு நாடு உருவாகும் என்று தோன்றவில்லை. 1937-ஆம் ஆண்டில் பெரியார் தனித்தமிழ்நாடு வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். இந்தியாவில் அது நடைமுறை சாத்தியமில்லை. எனவே ‘தேசமற்ற-கலாச்சார-தேசங்களை’ உருவாக்குவது பற்றி அகில உலகத் தமிழர்கள் யோசிக்கவேண்டும் என்று தோன்றுகின்றது. குவலயமாதல் (Globalization) என்பது இன்று அகில உலக ஒருமை பற்றிச் சிந்திப்பவர்கள் மத்தியில் முக்கியமான சிந்தனையாகியுள்ளது. குவலயமயமாதலில் பொருளாதாரம், இலக்கியம் எல்லாம் இணைகின்றன.

எனக்குத் தமிழிலக்கிய வரலாறும் படைப்பு நெறிமுறைகளும் எப்போதும் முக்கியமாகப் படுவதால் ஈழத் தமிழிலக்கியம், ஈழக்கவிதை வரலாறு, ஈழத்தில் உரைநடை வளர்ச்சி, கற்பனை செல்லும் நெறி போன்றவையும் இவற்றை இந்தியத்தமிழோடு இணைத்து ஒப்பிட்டு ஆராய்தல், திறனாய்தல் போன்றன முக்கியமாகப்படுகின்றன.

ஈழத்தமிழில் தோன்றும் நீள்புனைவுகள் தமிழகத்தின் உரைநடைப் புனைவுகளைவிட வித்தியாசமாக அல்லது படிநிலை-குறைந்தவையாக அமைந்துள்ளன. தமிழகத்தோடு ஒப்பிடும்போது நாவல் எழுத்து முயற்சிகள் மிகமிகக் குறைவாக ஈழத்திலிருந்து வந்துள்ளன.

திறனாய்வில் பல முக்கியமான ஆளுமைகள் ஈழத்திலிருந்து வந்துள்ளனர். திறனாய்வில், இயல்பாகவே, இருக்கும் தத்துவ அழுத்தம்தான் ஈழ நாவல் எழுத்து முயற்சிகளை அழித்துவிட்டன என்பது முட்டாள்தனமான வாதம். கேள்விகள் இந்த முறைகளில் உருவாகக்கூடாது. ஏன் நாவல் திறனாய்வு உச்சபட்ச நிலையில் ஈழத்திலிருந்து வந்தாலும் நாவல் படைப்பு அங்கிருந்து தோன்றவில்லை என்று கேள்வி வரவேண்டும். இந்தக் கேள்விதான் பயனுள்ள கேள்வி. ஏனென்றால் பயனில்லாத கேள்வி பிரயோஜனமில்லாத வழியில் சர்ச்சையைக் கொண்டு செல்லும். ஒரு பிரச்னையை ஆழமாகச் சிந்திக்கக் கேட்கப்படும் கேள்விகளின் நோக்கமும் முக்கியம்.

அறுபதுகள் வாக்கில் எழுத்து இதழ் ஒரு புது இயக்கத்தைத் தமிழுக்குத் தந்தது. ஓரளவு இக்காலகட்டத்தை தமிழக-ஈழ படைப்பாளிகளின் கூட்டியக்கமாகப் பார்த்திருக்க வேண்டும். இதை இப்படி இரு மக்கள் கூட்டத்தின் ஒத்த இயக்கமாக சி.சு. செல்லப்பா ஏனோ விளக்கவில்லை. கைலாசபதி, முருகையன், சில்லையூர் செல்வராஜன், கே.எஸ். சிவகுமாரன், சிவத்தம்பி, எஸ். பொன்னுத்துரை என்று ஈழத்திலிருந்து பலர் சேர்ந்து எழுத்து பத்திரிகை மூலமாக ஒரு இலக்கிய இயக்கத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். தருமு சிவராமு அப்போது இலங்கையராக இருந்து பல கருத்துகளைக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். பின்னால் இவர் ஈழ அடையாளம் அற்றவராகப் புதுக்கவிதையை அறிமுகப்படுத்த முனைகிறார். புதுக்கவிதை எழுபதுளைத் தொடும்போது சி.சு.செ. எப்படியோ ஒரு பெரிய அம்னெஷியாவுக்கு ஆட்பட்டு ஈழ அடையாளத்தை எழுத்து இதழ் உருவாக்கிய இயக்கத்திலிருந்து துண்டித்து விட்டிருக்கிறார். எழுத்து பத்திரிகையின் 25-ஆம் இதழிலிருந்து 45-ஆம் இதழ் வரை படித்துப் பார்த்தால் ஈழத்தவர்களின் சிந்தனைப் பங்களிப்பு இதழின் உள்ளாற்றலாய்ப் பரிணமித்திருப்பது தெரியும். இலக்கிய வரலாற்றுக்கு இச்செய்தி மிக முக்கியமானதாகும்.

இன்னொரு முக்கியமான சிந்தனையையும் சொல்ல வேண்டும். ஈழ எழுத்துகளையும் தமிழக எழுத்துகளையும் ஒப்பிடும்போது - அதாவது கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் - தமிழகத்தில் மிக அதிகமான கற்பனை உரைநடையும் திறனாய்வு இயக்கங்களும் தோன்றியுள்ளன. ஆனால் ஈழத்தில் கைலாசபதி, சிவத்தம்பி, ஏ.ஜெ. கனகரெட்னா சேர்ந்து மார்க்சியத்திறனாய்வை அழுத்திப் பேசியது ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுக் கட்டம். அதற்குப் பிறகுள்ள திறனாய்வுப்போக்கு பற்றியும் ஈழத்தில் ஏதும் இல்லை.

இன்னொரு முக்கிய விஷயம். ஈழத்தமிழ் எழுத்தில் ஆங்கிலப் படிப்பு, ஏனோ, கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் உரமாகப் போய்ச் சேரவில்லை. இக்காலத்தில் தமிழகத்தில் ஆங்கிலத்திலிருந்து நடந்த மொழிபெயர்ப்புகள் பற்றி விரிவாக எழுதப்பெற வேண்டும். ரஷ்ய, ஸ்பானிஷ், ஆங்கில, ஃப்ரெஞ்சு எழுத்துகள் ஆங்கிலம் மூலமாக மிகப்பெரிய அளவில் தமிழுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன. ஈழத்தில் இப்படி ஏதும் நடக்கவில்லை.

ஆனால் 1983-இலிருந்து ஈழப்போராட்டம் புதிய கட்டத்தை எட்டியபோது அது கவிதையைப் புதுத்தளத்தில் கொண்டு சேர்த்தது. புதிய ஈழக்கவிதை என்று புது அடையாளத்துடன் உருவானது. பழைய கவிஞர்களான மஹாகவி, நீலாவாணன், சண்முகம் சிவலிங்கம், தா. ராமலிங்கம் போன்றோரின் மொழிநடை மரபிலிருந்து விலகிய ஒரு தனியான குரல் வெளிப்பட்டதுதான் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் ஈழக்கவிதையின் உச்சக்கட்டம். இதில் இன்றெழுதும் பலர் புதிய ஆளுமையுடன் வெளிப்பட்டனர். (பார்க்க : ஈழத்தின் புதிய தமிழ்க் கவிதை, காவ்யா வெளியீடு. இந்தத் தொகுப்பு கன்னட மொழியில் தனித் தேசிய இனப் பிரச்சினையை அழுத்திப் பேசிய ஒரு இயக்கத்தால் அதிகம் பிரச்சாரப்படுத்தப்பட்டது என்பதும், தமிழில் வரும் முன்பே கன்னடத்தில் இத்தொகுப்பு வந்தது என்பதும் ஆவணப்படுத்த வேண்டிய செய்திகள்)

இந்தப் புதுவிதக்கவிதைகள் ஈழக்கவிதையின் முந்தைய தடத்திலிருந்து வந்தவை அல்ல. மஹாகவியின் கவிதை போன்றன அல்ல அவரது மகனான சேரனின் கவிதைகள். மஹாகவியிடம் அவர் கவித்துவ உருவாக்கத்தில் ஒருவகை ஆங்கிலத்தொனி இருந்ததால், ஆங்கிலத்திலிருந்து விடுபட்ட தொனியைத் தேடிக் கண்டடைந்தன, சேரன், ஜெயபாலன், சோலைக்கிளி, நட்சத்திரன் செவ்விந்தியனின் கவிதைகள். ஈழத் தமிழ்க்கவிதை பற்றிய வரலாற்றை அறிய இது ஒரு பிரயோஜனமான குறிப்பு என்று நினைக்கிறேன்.

ஈழ எழுத்தையும் தமிழக எழுத்தையும் திறனாய்வு நோக்கில் பார்த்து எழுதப்பட்ட அதிகமான கட்டுரைகளோ, நூல்களோ அதிகம் கிடையாது. தமிழகத்தில் எழுதப்பட்டுள்ள நாவல்கள் பற்றியோ, கவிதைகளின் போக்குகள் பற்றியோ ஈழக் கல்வியாளர்களோ, விமரிசகர்களோ அதிகம் எழுதவில்லை.

தமிழக எழுத்தில் இன்று ஒருவித அனைத்துலகப் போக்குகளை சுவீகரிக்கும், உள்வாங்கும் தன்மை உள்ளது. இது சிறப்பாகக் கவனிக்கப்படவேண்டிய விஷயம். தமிழ் நாவல் எழுத்துச்சூழலில் ஒருவித வட்டாரத்தன்மையின் மாய்மாலம் உள்ளது. ஸல்மான் ரஷ்டி, இந்தியாவில் நாவல்கள் எழுதப்படவில்லை என்ற வாசகத்தை இந்தச்சூழலின் பின்னணியில் யாரும் பார்த்ததாய்த் தெரியவில்லை. குவலயமயமாக்கச் சூழலில் புதிய இலக்கியப் போக்குகள் உருவாகின்றன. நாடுகளின் எல்லைகள் இரண்டு விதமாக உடைய ஆரம்பித்துள்ளன. இறையாண்மை என்பது புத்திபர தளத்தில் கேள்விக்குள்ளாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்தப் பின்னணியில்தான் நான் The White Tiger (வெள்ளைப்புலி) நாவலை அணுகுகிறேன். சமீபத்திய நாவல்களில் வரும் இடம் என்பது முக்கியமான சிந்தனை. ‘உலக இடம்’ (World Space) என்பது புனைகதைகளில் உருவாக ஆரம்பித்துள்ளது. இது பிராந்திய, மரபான நாவலாசியர்களுக்கு அறிய முடியாத விஷயம். இத்தகைய ‘பிராந்திய நாவலாசிரியர்கள்’ இந்திய மொழிகள் பலவற்றிலும் உள்ளனர். அவர்களுக்கு வெள்ளைப்புலி நாவலின் புதுத் தோரணை எரிச்சலூட்டும். ஸல்மான் ரஷ்டியின் கூற்று எரிச்சலூட்டியது. வெள்ளைப்புலி நாவலில் அரவிந்த் அடிகா, புதிய நாவலாசிரியராக இருப்பதால், மரபான பிராந்திய நாவல் மனோபாவத்தைக் கடந்துவிடுகிறார். வட இந்திய கிராமத்தை ஆசிரியர் போய்ப் பார்த்திருப்பாரா என்று நம்மவர்களைக் கேள்வி கேட்கவைக்கும் முறையில் பிராந்தியம் உலக நாவல் வாசகனின் களமாக மாறுகிறது. வட இந்தியக் கிராமத்தைப் போய்ப் பார்க்கத் தேவையில்லை. நைப்பாலின் சில நாவல்களிலும் இப்படிப்பட்ட தன்மையைக் காணமுடியும். குவலயமயமாதல் இலக்கியத்தையும் தேசத்தையும் பொருளாதாரத்தையும் சந்தையையும் ‘உலக இடமாக’ (World Space) மாற்றுவது இப்படித்தான். இதனால்தான் அரவிந்த் அடிகாவின் நாவலான வெள்ளைப்புலி, உலகின் எல்லாப் பெரும்பான்மை பத்திரிகைகளாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. இப்படித்தான் அந்த நாவல் இனி எழுதப்படும் பிராந்திய நாவல்கள் உள்வாங்க வேண்டிய எழுத்தை முன்வைக்கிறது. அதாவது பிராந்திய மொழி நாவல்கள் தம்மை தற்காலத்தன்மை கொண்ட நாவலாக ஆக்குவது இப்படித்தான். இலக்கிய சனாதனிகளுக்குத் தங்கள் சாதனையே எல்லாம் என்ற இறுமாப்பு இருப்பதால் பூனைக்கண் திறக்காமல் போகிறது.

இப்படியான ஒரு சூழலின் பின்னணியில் இனி நாம், தமிழக-ஈழ எழுத்துகளை வைத்துப் பார்க்க வேண்டும். மிகப் பிந்திய அகில உலகப் போக்குகளோடு ஒப்பிடவேண்டும். குவலயமயமாக்கம் பற்றிப் பேசும் அறிஞர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படாத பிராந்தியம் (Region beyond representation) பற்றிக் கூறுவார்கள். தேச-அரசுகள் அதன் வணிக மையங்களை மையப்படுத்துவதால் (குடிசைவாசி நாய் மில்லினியர் படம் மும்பையை மையப்படுத்துவது எதேச்சையானதல்ல.) வேறுசில பிராந்தியங்கள் கவனிக்கப்படாது. இந்தியா பொருளாதார ரீதியாக ‘வளர்கிற’ அதே நேரத்தில் அதன் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்வது இதனால்தான். விவசாயிகள் கவனிக்கப்படாத பிராந்தியங்களாவர். இந்த வளர்ச்சியுடன் எதிர்மறையாக இணைந்ததுதான் நக்ஸல் இயக்கமும்.

எனக்கு ஈழக்கவிதையின் தந்தை மஹாகவியின் நீண்ட கவிதையான ஒரு சாதாரண மனிதனது சரித்திரம், தமிழகப் புதுக்கவிதையின் பின்னணியில், முதலில் பிடிக்கவில்லை. ஆனால் அந்நாவலுக்கு நுஃமான் எழுதியுள்ள முன்னுரையையும் சண்முகம் சிவலிங்கம் எழுதியுள்ள பின்னுரையையும் படித்தபோது யோசிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது (என்றைக்கும் தமிழ் விமரிசனம் பாதுகாக்க வேண்டிய ஒரு கட்டுரையாக சண்முகம் சிவலிங்கத்தின் பின்னுரை அமையும் என்பது என் கணிப்பு.) தமிழகப் புதுக்கவிதை யாப்பு சார்ந்த சந்தத்தை முற்றாக இன்று ஒதுக்கியிருப்பதால் ஆரம்பக்கட்ட ஈழக் கவிஞர்கள் இன்றைய தமிழகக் கவிதை வாசகர்களை ஈர்க்க மாட்டார்கள். எனினும் சிவலிங்கத்தின் தற்கால காவியம் பற்றிய விளக்கமும் ‘கருத்து பிம்பம்’ பற்றிய கருத்துகளும் ஈழ தற்கால இலக்கியத்தின் ஆரம்பக்கட்டத்தைக் கவனிக்க வைக்கின்றன. ‘மேனாட்டாரின் தற்காலக்கருத்து பிம்பம்’ என்று இமேஜரியைச் சொல்கிறார் என்று கருதுகிறேன். இது மேனாட்டரின் இலக்கிய அம்சங்கள் பிராந்தியங்களில் பாய்வதை விளக்குகிறது.

மொத்தத்தில் இன்றைய அகில உலகத் தமிழர்களின் தோல்வி ஒரு பாடமாக அமைய வேண்டும். இந்த மொழியால் ஏற்பட்ட அனைத்துலக அடையாளம் குவலயமாதலின் பண்புகளை ஊன்றிக் கற்க வேண்டும். தமிழினத்தின் அடிமைத்தனமும் அதுபோல் அதன் வெற்றியும் பிற வல்லாதிக்க சக்திகளோடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. அந்த வல்லாதிக்கச் சக்திகள் சிங்கள இனத்தை ஆதரிக்க அதனிடம் ஒரு நாடு இருக்கிறது. நாடில்லாத தமிழர்கள் எப்படி தங்களை இனித் தகவமைத்துக் கொள்வது என்பதைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும். எரிந்த கட்சியாக புலிகளா, புலிகளில்லையா என்று பட்டிமன்ற பாணியில் சிந்திப்பதை விட்டுவிட வேண்டும்.

நன்றி - உயிரோசை
படங்கள் - யாழ்ப்பாணத்தின் கல்வி, முகாம்களாக தேசம்