ஆடி - ஸில்வியா ப்ளாத்

வெள்ளியும் துல்லியமும்
நான்.
காணும்முன் கருத்தில்லை
எனக்கு.
நீ காணும்
ஏதும் உடன் விழுங்கும்
நான்.
ஏதும் அப்படியே
காதலோ வெறுப்போ
பனியாய் மூடாமல்.
கொடூரனல்லன்
நான்
மெய்யானவன்.
நான்மூலை கொண்ட
சிறுதெய்வமதின் கண்
நான்.
என் பெரும்பொழுது
த்யானமும்
எதிர்ச்சுவரில்தான்.
காலமெலாம் கண்ட
வெளிர்சிகப்பு நிறமும்
சிறுபொட்டும் கொண்ட
எதிர்ச்சுவரும் இனி
என் இதயத்தின் பகுதி.
இருந்துமது ஒளிரும்.
முகம் பலவும் இருளும்
எம்மையும் பிரிக்கும்
மீண்டும் மீண்டும்.
இப்போதோர் ஏரி
நான்.
பெண்ணொருத்தி
என்னில் குனிந்து
தான் யாரென்ப
என்னில் ஆழத்தேடி
பின் மெழுகுவர்த்தியும் நிலவுமெனும்
பொய்யரவர் புறம் திரும்ப,
கண்ட அவள் புறமும்
காட்டுவேன் விசுவாசமாய்.
கண்ணீரும் கையசைவும்
எனக்கவள் தரும் பரிசு.
வரும் போகும்
அவளுக்கு
நிச்சயம் வேண்டும்
நான்.
நிதம் காலை
இருளை இடமாற்றும்
அவள் முகம்.
என்னில்
அவள் மூழ்கடிப்பதும்
ஓரிளம்பெண்.
என்னில்
அவள் நோக்கி எழுவதும்
முதியோள்,
நாள்தோறும்
பயங்கர மீனாய்.

-- Sylvia Plath, Mirror, 1961.