இன்மையின் சுவை - ஷார்ல் போதலேர்

ஒருகாலம் போரை நேசித்த
என் ஏக்கமிகு ஆன்மா
நீ.
உன்னில்
அழல் ஏற்றிய
நம்பிக்கை ஒளி
உன்னில்
ஏறவில்லை இனியும்.
அடி யாவும் இடறும்
பழம்பரி
நீ.
வெட்கமின்றிப் படு.
என் இதயமே,
விலகிச்செல்.
கொடூரமாய் உறங்கு.
தோற்றுத் தவறிய என் ஆன்மா
நீ.
பழம் மரகதமெனும்
உனக்கோ
போரினும் சுவையில்லை
காதலினி.
செம்பு ட்ரம்பெட்டின், குழலின்
பாடல்களே,
எனக்கு விடை தாரும்.
சுகமே,
இருள் உருகும் இதயத்தினும்
என்னைச் சஞ்சலப்படுத்தாதே.
இசைபடும் வசந்தம்
இழக்கும் தன் மணமும்.
பெரும்பனியில் விறைக்கும்
பிணமென
துளித்துளியாய்
நேரமென்னைச் சூழும்.
புவிமீதமர்ந்து
யாவும் கண்ட யான்
பின் ஆங்கோர் குடிலில்
தஞ்சம் தேடேனினி.
வரும் பனிப்புயலே,
என்னையும்
நீ வீழ
எடுத்துச்செல்லாயோ?

Morne esprit, autrefois amoureux de la lutte,
L'Espoir, dont l'éperon attisait ton ardeur,
Ne veut plus t'enfourcher! Couche-toi sans pudeur,
Vieux cheval dont le pied à chaque obstacle butte.
Résigne-toi, mon coeur; dors ton sommeil de brute.
Esprit vaincu, fourbu! Pour toi, vieux maraudeur,
L'amour n'a plus de goût, non plus que la dispute;
Adieu donc, chants du cuivre et soupirs de la flûte!
Plaisirs, ne tentez plus un coeur sombre et boudeur!
Le Printemps adorable a perdu son odeur!
Et le Temps m'engloutit minute par minute,
Comme la neige immense un corps pris de roideur;
— Je contemple d'en haut le globe en sa rondeur
Et je n'y cherche plus l'abri d'une cahute.
Avalanche, veux-tu m'emporter dans ta chute?

-- Charles Baudelaire, Le Goût du néant, Fleurs du Mal, 1868.