துயருறுதலும் திரிதலும் - ஷார்ல் போதலேர்

Dis-moi ton coeur parfois s'envole-t-il, Agathe,
Loin du noir océan de l'immonde cité
Vers un autre océan où la splendeur éclate,
Bleu, clair, profond, ainsi que la virginité?
Dis-moi, ton coeur parfois s'envole-t-il, Agathe?

La mer la vaste mer, console nos labeurs!
Quel démon a doté la mer, rauque chanteuse
Qu'accompagne l'immense orgue des vents grondeurs,
De cette fonction sublime de berceuse?
La mer, la vaste mer, console nos labeurs!

Emporte-moi wagon! enlève-moi, frégate!
Loin! loin! ici la boue est faite de nos pleurs!
— Est-il vrai que parfois le triste coeur d'Agathe
Dise: Loin des remords, des crimes, des douleurs,
Emporte-moi, wagon, enlève-moi, frégate?

Comme vous êtes loin, paradis parfumé,
Où sous un clair azur tout n'est qu'amour et joie,
Où tout ce que l'on aime est digne d'être aimé,
Où dans la volupté pure le coeur se noie!
Comme vous êtes loin, paradis parfumé!

Mais le vert paradis des amours enfantines,
Les courses, les chansons, les baisers, les bouquets,
Les violons vibrant derrière les collines,
Avec les brocs de vin, le soir, dans les bosquets,
— Mais le vert paradis des amours enfantines,

L'innocent paradis, plein de plaisirs furtifs,
Est-il déjà plus loin que l'Inde et que la Chine?
Peut-on le rappeler avec des cris plaintifs,
Et l'animer encor d'une voix argentine,
L'innocent paradis plein de plaisirs furtifs?

—- Charles Baudelaire, Moesta et errabunda, Fleurs du mal, 1857

சொல், அகதா!
ஒருக்கில்
தூரம் பறக்குமோ
உன் இதயம்?
அசிங்க நகரமெனும்
கரும் ஆழியினின்றும்
தூரம் பறக்குமோ
திகழ்வொளிர்ந்து
கன்னிமையெனத் தெளியுமோர்
நீல ஆழி நோக்கி?

எம் உழைப்பாற்றும்
கடலே!
எல்லைகாணாக் கடலே!
திமிதமிடி நீ பாட
சக்திதரும் ராட்சதரும்
யார்?
தாலாட்டும் உன்னதமாய்
உறுமும் வளியை
உன் உடன் வாசிப்பதும்
யார்?

ரயிலே,
என்னைத் தூக்கிச்செல்!
கப்பலே,
இன்னும் கடத்திச்செல்!
மண்ணும் இங்கானது
நம் கண்ணீரால்.
சொல், அகதா!
’குற்றம் கழிவிரக்கம்
துயரினின்றும்
தூர தூரம்
ரயிலே,
என்னைத் தூக்கிச்செல்!
கப்பலே,
இன்னும் கடத்திச்செல்!’
எனக் கேட்டிலையோ
உன் இதயம்!

நறுமண வானுலகே!
தெளிநீல வான்கீழ்
களிகாதல் கொண்டு
காதல்கண்ட யாவும்
காதல் பெறவென
களிமிகு இதயம் மூழ்கும்
நறுமண வானுலகே!
இன்னும் நீ தூரமோ?

எம் காதலிளம்பருவமதன்
பசிய வானுலகே!
பயணம் பாடலும்
முத்தம் மலர்ச்செண்டும்
மலைப்புறம் பின்னே
வயலின் வாசிப்பின் அதிர்வும்
திராட்சைரஸக் குடம் பலதுடன்
வன மாலையும்
எனக் கழிந்த
எம் காதலிளம்பருவமதன்
பசிய வானுலகே!

நீ
இந்தியா சீனாவிலும்
இன்னும் தூரமோ?
மாசிலா வானுலகே!
களவின்பம் காணுலகே!
வழக்கிட்டுக் கதறியுனை
அழைக்கவும் ஆகுமோ?
வெள்ளிக்குரலால் உனை
உயிர்ப்பிக்கவும் கூடுமோ?

குறிப்பு

1. உலக-வழக்கு, செய்யுள்-வழக்கு என்ற diglossia-வுக்கு தமிழில் நெடிய வரலாறு உண்டு. நாட்டுப்புறங்களில் பாடப்பெற்றவை உலக-வழக்கு எனில், சங்கக்கவிதை என்று இன்று நாமழைக்கும் கவிதைகளாக எழுதப்பெற்றவை செய்யுள்-வழக்கு. ஆக, அந்தக்காலத்திலிருந்து இந்த வரலாறு உண்டு... புதுக்கவிதை என்பதை உலக வழக்கு என்று கருதுவோர், தற்காலப் பேச்சுமொழியில் இந்தக்கவிதைகளை ஆக்குங்கள் என்று எனக்குக் கோரிக்கைகள் வைப்பதுமுண்டு. மாறாக, ’செய்யுள்-வழக்கு’ என்பதைப் புதுக்கவிதைக்கு முந்திய கட்டமாகக் காணாமல், அதன் உள்-கட்டமைப்பாகக் காண வேண்டுகிறேன்.

2. மேற்கண்ட போதலேர் கவிதை, ஃப்ரெஞ்சுப்பாடல் வடிவில் இருப்பதாகக் கொண்டாலும் தமிழில் அதைப் பாடலாக ஆக்காமல் புதுக்கவிதை வடிவத்தில்தான் செய்திருக்கிறேன்.