நவீன சமூகமும் இரட்டைநிலையும் - தமிழவன்

என்னைப் போன்ற ஒருவன் வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான நாட்களை ஒற்றைமொழிக் கலாச்சாரத்தின் மையத்தில் கழித்தவனல்லன். மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு போன்ற பிறமொழிக் கலாச்சார மனிதர்கள், இலக்கியவாதிகள், அவர்களின் நடையுடைபாவனைகள், விருந்துகள், விழாக்கள் என்று பரிச்சயம் கொண்டவன்; ஒற்றைமொழிக் கலாச்சாரத்தின் மையத்திற்கென்றே உள்ள உறுதிகள் இல்லாதவன்; அதன் லாபங்களைப் பெறாதவன். பன்மொழிக் கலாச்சாரங்களுக்கான உறுதியின்மை, "என் கருத்தைப் போல் இன்னொரு கருத்தினனுக்குக்கூட ஒரு நியாயம் இருக்கலாம்" என்ற எண்ணம் கொண்டவன்.

இத்தகைய குணநலன்களை ஒற்றைமொழிக் கலாச்சாரத்தில் வளர்ந்தவர்கள், வேலை பார்த்தவர்கள், பெரும்பாலும் மதிப்பதில்லை.

தமிழ்ச்சமூகம் எத்தகைய ஒற்றைமொழிக் கலாச்சாரம் என்று யோசித்துப்பார்க்க வேண்டுமென்று படுகின்றது. முப்பதாம் வயதுக்குள்ளாகவே தமிழகத்தை விட்டு வெளியே வாழ வந்துவிட்டவன் என்ற நிலையில் எப்போதும் தமிழகத்தை இன்னொரு பார்வைவழியாகவே பார்த்து வந்திருக்கிறேன்.

போதாக்குறைக்குத் தமிழகத்தின் பெருவாரிப்பண்பாடுகளாகிய மேடைப்பேச்சு, பட்டிமன்றம், சினிமா, குமுதம், ராணிமுத்து, வெள்ளைவேஷ்டி, மு.வ., திருக்குறள் உரை எழுதுதல், கட்சிக்கூட்டங்களுக்குப் போவது போன்ற மனோபாவங்களோடு எனக்குச் சேர முடிந்ததில்லை. இப்படிச் சேர முடியாததோடு ஒட்டியதே பெருவாரி ரசனைக்கு மாற்றாகவும் எதிர்ப்பாகவும் உருவான சிறுபத்திரிகைகளோடு இணைவது, இடதுசாரி மனோநிலையை உருவாக்கிக்கொண்டது போன்றவையும்.

புதுக்கவிதை இவ்வளவு பெரிய இயக்கமாய் வளர்வதற்கு முன்பு, என்னைப்போன்ற பிற தமிழாசிரியர்களுக்கு நடுவில் நான் ஒருவனே புதுக்கவிதை ஆதரவாளனாக இருந்திருக்கிறேன். அதாவது அறுபதுகளின் இறுதிப்பகுதியைப் பற்றிப் பேசுகிறேன்.

தமிழ்ச்சமூகத்தில் பல அடுக்குகள் இருக்கின்றன. எந்தச் சமூகத்திலும் அப்படியிருக்கலாம். அந்தக்காலத்திலிருந்தே இருந்திருக்கிறது. சங்ககாலக் கவிதைகளைப் படித்துப்பார்க்கையில் அந்த மொழியின் அமைப்பில் பல அடுக்கு சிந்தனைகள் ஒன்றன் மீது ஒன்று ஒட்டிக்கொண்டு இருப்பதுபோல் தெரிகிறது. ஒரு அடுக்கைக் கிழித்தெடுக்கையில் அடுத்த அடுக்கு கண்ணில் படுகிறது. எதிர்காலமும்கூட ந. பிச்சமூர்த்தியை ஒரு புதியமுறைக் கவிதையின் தந்தை என்று ஏற்றுக்கொண்டால் அவர் அடுத்த தெருவில் காணக்கிடைத்த பாரதிதாசனோடு ஏன் உறவு வைக்கவில்லை என்ற கேள்வி தொடரும். இந்த விஷயம் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் யோசிக்கையில், இதற்குக்காரணம் இந்த இரு தனிமனிதர்கள் அல்ல எனத் தோன்றுகிறது. இருவரும் ஒரே கால கட்டத்தில் தமிழ்ச்சமூகத்தின் இரண்டு அடுக்குகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்; இரண்டுவித வாழ்க்கைகளை வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்; இரண்டுவித காலகட்டங்களை ஒரே கணத்திற்குள் பார்த்திருக்கிறார்கள்; ஓர் அடுக்கைத் தமிழ் வரலாறு கிழித்துவிட்டது. கிழிக்கப்பட்டது பாரதிதாசனின் அடுக்கு. அதற்கடுத்து உடனே பிச்சமூர்த்தியின் அடுக்கு கண்ணில் படுகிறது.

இப்படித்தான் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும் போலுள்ளது. நடைபெறுகிற சம்பவங்களை வைத்து அர்த்தங்களைத் தேடுவது ஒரு புதுவிஞ்ஞானம். அதன் பெயர் குறியியல். சம்பவங்களைக் குறிகளாகப் பார்க்கும்போது இப்படி ஒரு கணத்துக்குள் இரண்டு கால கட்டங்கள், இரண்டு மனோபாவங்கள், இரண்டு வரலாறுகள், இரண்டுவித செய்யுள் ஓசைகள் அடங்கியிருக்கின்றன. ஒரு விதையிலிருந்து இரண்டு செடிகள். இப்படித்தான் பாரதிதாசனை, பழங்காலத்தமிழின் ஒரு தொடர்ச்சியாகவும் ந. பிச்சமூர்த்தியைப் பழங்காலத்தின் இன்னொருவிதத் தொடர்ச்சியாக்வும் காணலாம் என்று கருதுகிறேன்.

நம் இன்றைய மனோபாவத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். உதாரணத்துக்கு சாதி மனோநிலை. சாதியில்லை என்று ஒரு வெளிமொழியைப் பேசுகிறோம். வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன் நமக்குள் ஓர் உள்மொழி உருவாகி, நம் உறவினர், குடும்பத்தவர், அக்கம்பக்கத்தவர் என்று அந்த மௌனமான இன்னொரு மொழிமூலம் பேசுகிறோம். இப்போது உங்களுக்குத் தெரியும், எந்த மொழி ஆற்றலுடையதென்று. நம் உள்மொழிதான். அதனால்தான் நம் குடும்பங்களில் இருந்து கல்லூரிக்குப் போகும் பிள்ளைகள் சக மாணவனின் சாதியை ரகசியமாய் அல்லது வெளிப்படையாய்த் தெரிந்து அதற்கேற்ப நடக்கும் ஓர் வாழ்க்கையைத் தொடர்கிறார்கள். ஆக இரட்டைமொழி, இரட்டை வாழ்க்கை, இரட்டை உணர்த்துமுறை ஒரே கணத்தின், இரண்டு முகங்கள். இதில் ஒரு முகம் உண்மையென்றும் இன்னொரு முகம் போலி என்றும்கூடக் கூற முடியாது. சாதி முற்றாய் மறையும்வரை இரண்டு முகங்களும் உண்மைகள். இப்போது நம் சமூகத்தின் சிக்கலின் ஆழம் புரியும். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் நாம் இரு வரலாறுகளில் வாழ்கிறோம். மேற்கத்திய சமூகவியலோ வரலாற்றியலோ மானுடவியலோ இலக்கியமுறையோ இந்தச்சிக்கலான சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. நமக்கான வேறுபட்ட சமூக விஞ்ஞானங்கள் வேண்டும்.

இந்த மாதிரியான பார்வை ஒன்றை உருவாக்கினால் ஒழிய நமக்குப் புரியாது - சட்டக்கல்லூரி மாணவன் ஒருவன் ஏன் தன் பக்கத்தில் அமர்ந்து பாடம் கேட்ட இன்னொரு மாணவனை இவ்வளவு கொடூரத்துடன் தாக்குகிறவனாய் இருக்கிறான் என்று. இந்த வன்முறை நம் சமூகத்தின் இன்னோர் அடுக்கிலிருந்து வெளிப்படுகிறது. இது அபாயமான ஓர் உணர்வு என்ற நிலைப்பாட்டை நான் எடுக்கவில்லை. சில சூழல்களில் நாம் எல்லோருமே அபாயமானவர்கள்தாம். நாம் எல்லோரும் அந்த வன்முறையாளனும்தான். இப்படித்தான் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. நமக்கான சமூக விஞ்ஞானங்கள் எதிர்காலத்தில் தோன்றும். அப்போது அது இந்த இரு அடுக்குகளைக் கணக்கிலெடுத்துக் கற்கும் Social Science of Double articulation ஆகலாம். தமிழில் "இருவிதப் பேச்சுகளை ஒரே நேரத்தில் பேசும் சமூக விஞ்ஞானம்" என்று பெயர் கொடுக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

சமீபத்தில், சட்டக்கல்லூரி மாணவர்கள் வன்முறையாளர்களாக மாறி சக மாணவர்களைத் தாக்கிய சம்பவம் பற்றி எழுதிய சிலர் ஃப்ராய்டின் உளவியலைப்பற்றிக் கூறியிருந்தார்கள். எனக்கும் ஃப்ராய்டின் சில கருத்துகள் ஞாபகம் வருகின்றன. சாவு உணர்வு, வாழும் உணர்வு என்ற இரு உணர்வுகளால் மனிதன் கட்டப்பட்டிருக்கிறான் என்கிறார் ஃப்ராய்ட். மாறிமாறி மனிதன் இவ்வுணர்வுகளால் தாக்கப்படுகிறான். சமூகங்கள், கலாச்சாரங்கள், நாகரிகங்கள் இவ்வுணர்வுகளின் பரஸ்பரத்தாக்குதல்களால் கட்டியமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சங்க இலக்கியங்கள் இந்த இருவுணர்வுகளின் பதிலிகளான 'அகம்' மற்றும் 'புறம்' கூறுகளால் மொத்தமும் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

தொடர்ந்து எதிர்முரண்களின் சலனமும் போராட்டமும் உள்ளடுக்கிலும் அமைதி, அதுபோல் அறம், நியாயம், நீதி என்ற சொல்களால் உருவான ஒற்றைமுகப்பாவனை மேலடுக்கிலும் வெளிப்படுகின்றன.

இப்படித்தான் இந்தியாவில் தேசம் என்ற கருத்தாக்கம் தோன்றியது. பிரிட்டிஷ்காரர்கள் தந்த சீதனம் இந்த நவீன தேசம். நமது பாராளுமன்றம், சட்டசபை, அரசியல் சாசனம், தேர்தல் முறை, ஆட்சிமுறை எல்லாம் மேற்கத்திய தேசம் என்ற கருத்தாக்கத்தின் காப்பி. சரி, இந்தியாவுக்குக் கொண்டுவந்து இந்திய நாடாளுமன்றம், இந்திய நாட்டுச் சட்டசபை, இந்திய அரசியல் சாசனம், இந்தியத் தேர்தல்முறை என்று நமக்கானதாய் ஆக்கிவிட்டோம். இங்கும் இரண்டு அடுக்கு என்ற எதார்த்தம்தான் தலைநீட்டுகிறது.

மிக மோசமான மன்னராட்சியின் கூறுகள் நமது நாடாளுமன்றத்துக்குள் நுழைகின்றன. இந்திய மக்களாட்சிக்கு முன்னின்று உழைத்த ஜவகர்லால் நேரு இறந்ததும் மன்னராட்சி முறையில் பின்பற்றும் வாரிசு ஆட்சி தொடங்குகிறது. அதாவது நமது தலை (அறிவு) நாடாளுமன்ற அரசியலை அறிந்தாலும் நமது இதயம் (உணர்வு) மன்னராட்சிக்குத்தான் பழக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஓர் அடுக்கை இன்னோர் அடுக்கு அமுக்கி வைக்கிறது.

சமீப நாட்களில் கார்கில் போரில் இறந்தவர்களுக்கு வீர வணக்கம், பம்பாய் தீவிரவாதத் தாக்குதலில் உயிர்த்தியாகம் புரிந்த கமாண்டோக்களுக்கு வீரவணக்கம் என்று புதியதோர் உணர்வலையில் கம்யூனிஸ்டுகளும்கூட விழுந்ததைப் பார்த்தோம். அரசுகள் உதிரும் (States will wither away) என்பதுதான் கார்ல் மார்க்ஸின் கருத்து. ஒரே அரசாங்கம், ஒரே தேசம், உலகம் முழுவதும் என்பதுதான் மார்க்ஸின் கருத்து. தேசம் பற்றிய விஷயத்தில் மார்க்ஸ் ஒரு அனார்க்கிஸ்ட்; அதாவது அனார்கிஸம் என்பது ஒரு தத்துவம். அவர்களுக்குச் சில சித்தாந்தங்கள் உண்டு. அதிமுக்கியமான சித்தாந்தம், அனார்க்கிஸ்டுகள் அரசுகளை, தேசங்களை ஆதரிப்பதில்லை. எனக்குப் பல வேளைகளில் தோன்றும், நாம் இன்னும் போர்களைக் கைவிடப்பயிலாததால் காட்டுமிராண்டிகள்தாமே என்று. ஃப்ராய்டைப் படித்த பிறகுதான் 'சாவு உணர்வுக்கான' அகில உலக வடிவமே, போர், யுத்தம், என்று பட்டது.

'கெட்ட போரிடும் உலகை வேரொடு சாய்ப்போம்' என்ற வரியை எழுதிய பாரதிதாசனை நினைத்து நினைத்து ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. வினோபா பாவே, பாகிஸ்தானும் இந்தியாவும் யுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தபோது "இருபக்கமும் சாகிறவர்களை நினைத்து அவதிப்படுகிறேன்" என்று சொன்னபோது எனக்கு ஒருகணம் உலகம் அமைதியாகி ஸ்தம்பித்தது என்று பட்டது. ஆனால் இன்று இப்படி ஒரு குரலை பாரதத்தில் கேட்க முடியவில்லை. எனது இந்தியா என்ற உளறலைத்தான் கேட்க முடிகிறது. லங்கேஷ் என்ற எழுத்தாளர் கன்னடத்தில் எழுதினார். இப்போது அவர் உயிருடன் இல்லை. அவருடைய ஒரு கவிதையின் தலைப்பு: "தேஷபக்தி சூளேமகனே" என்பது. (சூளே-விபச்சாரி; மகனே-புதல்வனே) இது அனார்க்கிஸத்தின் உள்ளுந்துதலில் இருந்து வரும் வரி. ஆனால் பரிதாபம், நமது மார்க்ஸிஸ்டுகள் தேச பக்தியால் தலையில் கொடி எடுத்து ஆடுகிறார்கள்.

ஆனால் சற்று ஆழமாக யோசித்துப்பார்க்கும்போது கேரளத்தில் அய்யப்பனுக்கு நேர்ந்து சபரிமலை போகிறவர்கள் கம்யூனிஸ்டாகவும் இருப்பதுதான் நேர்மையான காரியம்; தன் கலாச்சாரத்தை விட்டுவிடாத குணம் இது. தன்னுடைய மன்னர்களை மறக்காமல் நாடாளுமன்ற ஆட்சிமுறையைக் கொண்டு வருவதுதான் ஒரு வகையில் பாரதக் கலாச்சாரத்தின் பண்பு. இதில் காணப்படும் இரட்டை முகம், நமது இயல்பு.

மேற்கத்திய பண்பாட்டு விளக்கத்திற்குப் போய் நமது பண்பாட்டின் முரண்பாடுகளை சமனப்படுத்தும் தன்மையை நாம் அறியவில்லை. நேர்மை, நம்பகத்தன்மை போன்ற சில சொற்கள் மேற்கின் சொற்கள் என்பதை உணரவில்லை. ஓர் ஓட்டுக்கு எவ்வளவு விலை என்று நிர்ணயம் செய்வதுதான் நம் இயல்பு.

தேசம் என்ற எதார்த்தம் பற்றிய கருத்துகளின் தொகுப்பை தேசியம் என்கிறோம். இது ஒரு கற்பனை என்று தொண்ணூறுகளில் சிலர் பரப்பினார்கள். ஆனால் இந்தக் கருத்தைப் பற்றி முதன்முதலாக நூல் எழுதியவரின் பெயர் பெனடிக்ட் ஆண்டர்ஸன். அவர் நூலில் எங்கும் இந்தக்கருத்து இல்லை; ஆங்கிலத்தில் Imagined Communities என்ற பெயரில் பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் எழுதிய நூலில் வரும் கருத்து - தேசியம் என்பது பல நிலைப்பாடுகளால் உருவாகிறது; நமக்குத் தெரியாத மனிதர்களோடு நாம் வைக்கிற உறவு, ஒரு எல்லையால் அல்லது மொழியால், அல்லது ஒரேவகை சீதோஷ்ணநிலையால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது; நமக்குத் தெரியாதவர்களோடு உள்ள உறவு பழைய சமூகங்களில் இரத்த உறவு சார்ந்ததாய் இருந்தது; வேறுசில சமூகங்களில் மதம் சார்ந்ததாய் இருந்தது; புதிய தேசியம் இத்தகைய பல்வேறு தன்மைகளால் உருவாகிறது என்பதுதான் இந்த நூலின் கருத்து. நாம், உறவு இருக்கிறது என்று யூகித்துக்கொள்வதன் அடிப்படையில் தேசியம் உருவானதென்று கூறுவது வேறு; கற்பிதம் என்று பொய் போல் அந்தச்சொல்லைப் பயன்படுத்துவது வேறு. தேசியம் எந்த அடிப்படையும் அற்றதல்ல. மூல ஆசிரியன் பயன்படுத்தாத கருத்தை அகில உலகக் கருத்து என்பதுபோல் சிலர் கருதினர்.

அப்படிப் பார்க்கையில் பாரதி பாடியதுபோல் 'வாழ்க தமிழ்', அதேபோல 'வாழ்க பாரத மணித்திருநாடு' என்ற கூற்றில் காணப்படும் இரு தேசிய உணர்வுகளுக்குள் (தமிழ்த் தேசியம் மற்றும் இந்தியத்தேசியம்) ஒரு முரண்பாடு இருக்கிறதென்பதுதான் என் எண்ணம். அந்த முரண்பாடு முரண்பாடற்றதாய் சமனப்படுத்தப்படுகிறது. ஏனென்றால் தமிழ்த்தேசியம் ஓர் அடுக்கு; இந்தியத்தேசியம் இன்னோர் அடுக்கு. அன்று இந்தியத்தேசியம் அடுக்கு கண்ணுக்குத் தெரிந்தது. அந்த அடுக்கை மூடிய தாளைக் கீறித் தாண்டிப்போய்ப் பார்த்தபோது அடுத்த அடுக்கு தெரிந்தது. அது தமிழ்த்தேசியம். தனிநாயகம் அடிகள் இதனை இரட்டைத்தேசியம் என்றார்.

இந்த உண்மையை எப்படியோ உணர்ந்துதான் நேரு, இந்தியா ஒரு பாலிம்ப்ஸெஸ்ட் (மேல் எழுத்தை சுரண்டிப்பார்த்தால் உள்ளே இருக்கும் எழுத்து புலப்படும் என்பது பாலிம்ப்ஸெஸ்ட் ஆகும்) அமைப்பு கொண்டது என்று கூறினார்.

நன்றி - உயிரோசை
படங்கள் - 1971 போருக்குப் பிறகு சிம்லா ஒப்பந்தத்தில் இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரதமர்கள். உடன் பேனசிர் பூட்டோ.
கன்னட எழுத்தாளர் - மறைந்த லங்கேஷ்.